ในฟิสิกส์ความยาวคลื่นคือระยะห่างระหว่างหน่วยการทำซ้ำของคลื่นที่แพร่กระจายในความถี่ที่กำหนด. โดยทั่วไปจะกำหนดโดยอักษรกรีก lambda (ล). ตัวอย่างของปรากฏการณ์คล้ายคลื่น ได้แก่ แสง, คลื่นน้ำ, และคลื่นเสียง. ความยาวคลื่นสัมพันธ์กับความถี่ตามสูตร: ความยาวคลื่น = ความเร็วคลื่น / ความถี่. ความยาวคลื่นจึงเป็นสัดส่วนผกผันกับความถี่. ความถี่ที่สูงกว่าจะมีความยาวคลื่นสั้นกว่า. ความถี่ที่ต่ำกว่าจะมีความยาวคลื่นที่ยาวกว่า, สมมุติว่าความเร็วของคลื่นเท่ากัน.
ในรูปแบบคลื่น, คุณสมบัติแตกต่างกันไปตามตำแหน่ง. ตัวอย่างเช่น, ในคลื่นเสียงความกดอากาศจะสั่น, ในขณะที่แสงและรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าอื่นๆ ความแรงของสนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็กจะแตกต่างกันไป.
แสงที่มองเห็นมีตั้งแต่สีแดงเข้ม, ประมาณ 700 นาโนเมตร, เป็นสีม่วง, ประมาณ 400 นาโนเมตร (430–750 เฮิร์ตซ์). สำหรับตัวอย่างอื่นๆ, ดู คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า. ความยาวคลื่นของความถี่เสียงที่หูมนุษย์ได้ยิน (20 เฮิรตซ์–20 กิโลเฮิรตซ์) อยู่ระหว่างประมาณ 17 ม. และ 17 มม, ตามลำดับ. ดังนั้นความยาวคลื่นในเสียงที่ได้ยินจึงยาวกว่าความยาวคลื่นในแสงที่ตามองเห็นมาก.
ตัวอย่างของปรากฏการณ์คล้ายคลื่น ได้แก่ คลื่นเสียง, แสงสว่าง, และคลื่นน้ำ. คลื่นเสียงคือการเปลี่ยนแปลงความกดอากาศเป็นระยะ, ในขณะที่แสงและรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าอื่นๆ ความแรงของสนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็กจะแตกต่างกันไป. คลื่นน้ำเป็นการแปรผันตามความสูงของแหล่งน้ำเป็นระยะ. ในการสั่นสะเทือนของตาข่ายคริสตัล, ตำแหน่งอะตอมจะแปรผันเป็นระยะทั้งในตำแหน่งและเวลาของโครงตาข่าย.
ความยาวคลื่นคือการวัดระยะห่างระหว่างการทำซ้ำของลักษณะรูปร่าง เช่น ยอด, หุบเขา, หรือการข้ามเป็นศูนย์, ไม่ใช่การวัดว่าอนุภาคใดๆ เคลื่อนที่ไปไกลแค่ไหน. ตัวอย่างเช่น, ในคลื่นเหนือน้ำลึก อนุภาคในน้ำจะเคลื่อนที่เป็นวงกลมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเดียวกันกับความสูงของคลื่น, ไม่เกี่ยวข้องกับความยาวคลื่น.
ความเร็วของคลื่น, โวลต์ = ความถี่, ฉ x ความยาวคลื่น, ล
ความยาวคลื่น