W fizyce długość fali to odległość pomiędzy powtarzającymi się jednostkami propagującej się fali o danej częstotliwości. Jest powszechnie oznaczany grecką literą lambda (l). Przykładami zjawisk falowych jest światło, fale wodne, i fale dźwiękowe. Długość fali jest powiązana z częstotliwością według wzoru: długość fali = prędkość fali / częstotliwość. Długość fali jest zatem odwrotnie proporcjonalna do częstotliwości. Wyższe częstotliwości mają krótsze długości fal. Niższe częstotliwości mają dłuższe fale, przy założeniu, że prędkość fali jest taka sama.
Na fali, właściwości różnią się w zależności od położenia. Na przykład, w fali dźwiękowej ciśnienie powietrza oscyluje, podczas gdy w świetle i innym promieniowaniu elektromagnetycznym siła pola elektrycznego i magnetycznego jest różna.
Światło widzialne waha się od głębokiej czerwieni, mniej więcej 700 nm, do fioletu, mniej więcej 400 nm (430–750 THz). Dla innych przykładów, zobacz widmo elektromagnetyczne. Długości fal dźwięków słyszalnych dla ludzkiego ucha (20 Hz–20 kHz) mieszczą się w przybliżeniu 17 m i 17 mm, odpowiednio. Zatem długości fal w dźwięku słyszalnym są znacznie dłuższe niż w świetle widzialnym.
Przykładami zjawisk falowych są fale dźwiękowe, światło, i fale wodne. Fala dźwiękowa to okresowa zmiana ciśnienia powietrza, podczas gdy w świetle i innym promieniowaniu elektromagnetycznym siła pola elektrycznego i magnetycznego jest różna. Fale wodne to okresowe zmiany wysokości zbiornika wodnego. W wibracjach sieci krystalicznej, pozycje atomów zmieniają się okresowo zarówno pod względem położenia sieci, jak i czasu.
Długość fali jest miarą odległości pomiędzy powtórzeniami cechy kształtu, takiej jak szczyty, doliny, lub przejścia przez zero, nie jest miarą tego, jak daleko porusza się dana cząstka. Na przykład, w falach nad głęboką wodą cząstka w wodzie porusza się po okręgu o tej samej średnicy, co wysokość fali, niezwiązane z długością fali.
Prędkość fali, v = częstotliwość, fx długość fali, l
długość fali