แคนเดลา (ตัวย่อ, ซีดี) เป็นมาตรฐานสากล (และ) หน่วยความเข้มของการส่องสว่าง. เช่นเดียวกับหน่วยฐาน SI อื่นๆ, แคนเดลามีคำจำกัดความในการปฏิบัติงาน—ถูกกำหนดโดยคำอธิบายของกระบวนการทางกายภาพที่จะผลิตแคนเดลาที่มีความเข้มของการส่องสว่างหนึ่งอัน.
ตั้งแต่การประชุมใหญ่สามัญเรื่องน้ำหนักและการวัดครั้งที่ 16 (ซีจีพีเอ็ม) ใน 1979, แคนเดลาได้ถูกกำหนดไว้แล้ว. นั่นคือ, พลังงานที่ปล่อยออกมาจากแหล่งกำเนิดแสงในทิศทางใดทิศทางหนึ่ง, ถ่วงน้ำหนักด้วยฟังก์ชันความส่องสว่าง (แบบจำลองมาตรฐานของความไวของสายตามนุษย์ต่อความยาวคลื่นต่างๆ, หรือที่เรียกว่าฟังก์ชันประสิทธิภาพการส่องสว่าง). เทียนธรรมดาจะปล่อยแสงที่มีความเข้มส่องสว่างประมาณหนึ่งแคนเดลา. หากการแผ่รังสีในบางทิศทางถูกกั้นด้วยสิ่งกีดขวางทึบแสง, การแผ่รังสีจะยังคงอยู่ที่ประมาณหนึ่งแคนเดลาในทิศทางที่ไม่บดบัง.
ดังนั้นแคนเดลาคือการวัดความเข้มของแสง, ที่ใช้ในระบบการวัด SI. ในยุคสมัยใหม่, ในทางเทคนิคแล้ว มันถูกนิยามไว้ว่าเป็นความเข้มในทิศทางที่กำหนดของแหล่งกำเนิดที่ปล่อยรังสีสีเอกรงค์ในความถี่เท่ากับ 540 x 10^12 เฮิรตซ์ และมีความเข้มของการแผ่รังสีในทิศทางเดียวกันกับ 1/683 วัตต์ต่อสเตอเรเดียน.
| หน่วยวัดแสง SI | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|